اين بار او جور ديگري بود گويي خيلي دلش گرفته بود چون بلافاصله من را كه ديد

شروع كرد به اشك ريختن و از دل تنگي هايش برايم گفتن.

مي گفت ديگر از غروب بودن هم خسته شده،

از اينكه حتي انسان ها هم به محض ديدن غروب به ياد دلتنگي هايشان مي افتند.

از اينكه حتي در نوشته ها و رويا هم غروب به رنگ نارنجي است

او مي گفت و اشك مي ريخت اشك هايش به رنگ نقره اي بود.

آن قدر زيبا و روشن بود اشكهايش كه مانند آينه اي خودم را در آن مي ديدم.

آه آنقدر با سوز و ناله حرف مي زد كه دل سنگ هم آب مي شد.

ديگر طاقت ديدن اين همه ناراحتي هايش را نداشم.

اين بار از او اجازه گرفتم و من حرف زدم از اينكه غروب با همه دلتنگي هايش چقدر زيباست.

آن قدر كه اگر كسي با چشم باز به غروب نگاه كند گويي خدا را مي بيند.

ولي او باز هم نمي خواست باور كند. اين بار قلمي را برداشتم

و عكس زيباي غروب را با همه ي جزئياتش كشيدم

تا آن روز خودم هم فكر نمي كردم نقاشي به اين خوبي باشم

ولي وقتي آن را به غروب نشان دادم ديد كه چقدر از زيبايي هاي خود غافل بوده

او ديگر هيچ حس بدي از خود نداشت او خود را آن قدر بزرگ مي ديد

كه حتي مي خواست اين بار، اين دلتنگي انسانها را هم به غروب برساند.

+ حرف دل این بار سکوت است

از سکوتم بخوان حرف هایم را...